Column…
Hoe komt het toch dat, wanneer je op de fiets aan iets denkt, je het bij het binnenstappen van je huis al weer vergeten bent. Zo wist ik tot vijf minuten geleden nog precies te beschrijven hoe ik zaterdagmiddag om half vier bij een vriendin op de bank zat.Onderuitgezakt, genietend van de zon en absoluut geen zin hebben om naar de stad te fietsen. Geen zin in de laatste uitverkoopgekte, in de laatste uurtjes, van de eerste vrije dag (althans voor mij dan) van de week.Wat kan alleen de gedachte aan de stad al verschrikkelijk zijn. Ik durf te wedden dat ik niet de enige ben die op zijn vrije dag, even geen zin heeft in graaiende mensen, bij de allerlaatste helft, van de helft, van de helft, korting. Geen behoefte aan het passen van een toch “iets” te kleine spijkerbroek in dat véél te kleine pashokje bij de Hennes. Ha! Nee… ik zit lekker op de bank! Heerlijk rustig nog niet tussen die zwetende, rennende mensen. Ik geloof trouwens dat het buiten weer eens veel te warm is voor de tijd van het jaar, zo warm dat zelfs de ijskappen in de vriezer het beginnen te begeven.Afschuwelijk vind ik het als je ziet dat al die achterlijke mensen nog steeds niet in zien dat er iets aan de hand is met het klimaat. Alhoewel, terwijl ik een hap van mijn broodje neem en heerlijk zit te bakken in de zon denk ik: Toch best lekker die opwarming van de aarde op zaterdagmiddag! Terwijl we op de fiets het park door rijden, op weg naar de grote boze stad ‘de dader’, ‘de berover van mijn portemonnee’, ‘de verleider van mijn zwakte voor alles wat ik wil hebben, maar niet kan betalen’ voel ik me bedrogen, het is een stuk kouder dan het leek! Al denken de mensen die hier in het gras liggen daar heel anders over geloof ik. Dus stoer zet ik mijn veel te grote zonnebril toch maar op, en voel me gelijk een stuk minder stoer worden als we het centrum naderen. Ik voel me kleiner worden wanneer ik bijna in de massa terecht kom, waar tienduizend, precies dezelfde stoere meisjes met hun brillen en überhippe kleertjes door de zonnestralen paraderen. Nog net op tijd besluit mijn vriendin dat we helemaal niet in het centrum hoeven te zijn, en slaat als een idioot rechtsaf de Vijzelstraat in. Ik krijg het gelijk weer naar mijn zin, wanneer we op, en neer over de grachten raggen en OEPS! bijna dat schattige meisje aanrijden, die van rechts kwam, en dus voorrang had. Een veel te mooie, moderne moeder schreeuwt ons na en mijn vriendin schreeuw terug dat ze überhaupt niet snap waarom rechts nog steeds voorrang heeft. Het is toch wel duidelijk dat Nederland wat meer links af wil! Maar dat ter zijde. Over zijde gesproken, aan de helaas rechterzijde van de Rozengracht komen we plotseling tot stilstand. HO STOP!Dit is het! We zijn er, we hebben het gevonden. Een winkel, helemaal leeg.Ik word laaiend enthousiast als ik zie dat er helemaal niemand binnen is. Nou ja, op de “ontwerpster” (zo zullen we later weten) na dan.De dag wordt alléén maar beter wanneer ik geen rekken met uitverkoop aantref maar, één grote bak met kleding en één prijs voor alles. Niks geen klote, zoveel procent korting, zodat ik nog langer bezig ben met rekenen dan passen. En ja passen ach, dat doen we toch gewoon achter een gordijntje, wat maakt het uit als er lekker toch niemand is! En dus ook geen rij! Binnen 15 minuten staan we voldaan weer buiten, met aankopen en al. Lekker rustig dagje.
Door: Brighid Hemmen
Leave a Reply